O Πορτογάλος ποδοσφαιριστής του ΑΠΟΕΛ Έλιο Πίντο, μίλησε σε ιστοσελίδα της πατρίδας του για τη ζωή στην Κύπρο πριν και μετά την κρίση αλλά και για την καριέρα του στο ΑΠΟΕΛ, τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις και τους Πορτοκαλί:
«Δεν είναι τόσο καλά τα πράγματα όσο θα θέλαμε. Σίγουρα, περνάμε δύσκολες στιγμές. Οι τράπεζες άνοιξαν και μας είπαν πως από τα ΑΤΜ μπορούμε να πάρουμε μέχρι 300 ευρώ. Εγώ πήρα μόνο 100. Απ' όσα είδα στη Λευκωσία, τα πάντα άλλαξαν σε μία στιγμή. Αποτέλεσε για όλους έκπληξη. Αυτοί που έχουν... πληγεί περισσότεροι είναι οι Κύπριοι, αλλά όλοι θα χάσουν και κάτι. Οι περισσότεροι Πορτογάλοι έχουν τραπεζικούς λογαριασμούς στην Πορτογαλία και στέλνουν εκεί όλα τα λεφτά τους, ενώ και οι άλλοι ξένοι κάνουν το ίδιο", ανέφερε αρχικά ο εκ των αρχηγών των "γαλαζοκιτρίνων" κι ακολούθως πρόσθεσε:
"Πριν συμβεί αυτό, τα πάντα ήταν τόσο καλά. Κανένας δεν έβλεπε ή μιλούσε για κρίση. Η Κύπρος ήταν ένας παράδεισος. Ήταν σαν και ζούσα στο Αλγκάρβε. Καλός καιρός, καλές παραλίες, αν και πάντοτε μου λείπει η παραλία Ρότσα. Πολύ καλή ποιότητα ζωής και μπορούσαμε να περπατάμε στους δρόμους χωρίς να δεχθούμε επιθέσεις ή βία. Μία φορά άφησε το πορτοφόλι πάνω στο αυτοκίνητο. Όταν το αντιλήφθηκα την επόμενη μέρα, πήγα στο αυτοκίνητο και τα πάντα ήταν εκεί στη σειρά τους, λεφτά, κάρτες... Η ζωή ήταν πολύ πιο ακριβή από την Πορτογαλία, αλλά και οι μισθοί ήταν επίσης ψηλότεροι. Ο μίνιμουμ μισθός ήταν γύρω στα 850 ευρώ. Ένα γεύμα ή ένα δείπνο με την οικογένεια κόστιζε γύρω στα 40-50 ευρώ. Όχι, όμως, και τώρα. Ήδη, ...έριξαν τις τιμές και κάνουν κάποιες συμφωνίες: Πάρε αυτό το γεύμα με ποτό και κάτι άλλο, για παράδειγμα. Μερικές φορές είναι ακατανόητο. Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησαν να μιλούν για κρίση πριν από περισσότερο από δύο χρόνια, όταν και μεγάλωνε συνεχώς ο αριθμός των ανέργων. Προηγουμένως υπήρχαν δουλειές για να... μοιράσεις και υπήρχαν πολλές επιλογές για κάθε άτομο, τους φίλους του ή τους φίλους των φίλων του. Μετά από αυτό, τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Η ένταξη της χώρας στο ευρώ το 2008 ήταν ένα κακό μέτρο. Ειλικρινά, δεν το κατάλαβα. Η Κύπρος διέθετε ισχυρή οικονομία. Πλέον, αντιλήφθηκα και τα προβλήματα που υπάρχουν στο ποδόσφαιρο".
Στη συνέχεια ο Πίντο αναφέρθηκε και στα όσα συμβαίνουν και στο χώρο του ποδοσφαίρου:
"Οι φίλαθλοι είναι πραγματικά παθιασμένοι για το ποδόσφαιρο και είναι ικανοί να κάνουν τα πάντα για να μας δουν να αγωνιζόμαστε. Είτε είναι στην έδρα μας, είτε εκτός έδρας, είτε ακόμα και στο εξωτερικό. Απίστευτο. Μία μέρα, κάτι αστείο συνέβη. Όχι αστείο, ενδιαφέρον. Ήδη, συζητούσαν για την κρίση και ένα γκρουπ φιλάθλων περίμενε έξω από το γήπεδο απλώς για να μας πει ότι πρέπει να κερδίσουμε για να τους δώσουμε χαρά. Μας είπαν: "Είμαστε εδώ χωρίς δουλειές, με λίγο φαγητό, κάντε μας χαρούμενους για μερικές μέρες, κερδίζοντας το πρωτάθλημα". Εδώ είναι ικανοί για τα πάντα, ακόμα και να τρώνε λιγότερο, προκειμένου να μας... ακολουθούν παντού στη χώρα. Την Κυριακή αντιμετωπίζουμε εκτός έδρας την Ανόρθωση, σ' ένα παιχνίδι πολύ σημαντικό στη "μάχη" του τίτλου και στοιχηματίζω ότι οι φίλαθλοί μας θα είναι εκεί. Κάνουν εκατοντάδες χιλιόμετρα, και ξέρω ότι πλέον χρειάζονται περισσότερα καύσιμα, περισσότερο φαγητό, περισσότερο το ένα και το άλλο, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι θα μας... ακολουθήσουν".
Όσον αφορά τον ίδιο και την κρίση:
"Περισσότερο κάνω... σπιτική ζωή. Οι περισσότεροι είναι σαν κι εμένα. Στο κέντρο της Λευκωσίας μόνο οι Ρώσοι γυρίζουν ακόμα. Οι Ρώσοι έχουν επιβληθεί... στη σκηνή. Υπάρχουν ακόμα αυτοί που συνεχίζουν να πηγαίνουν στα καταστήματα με Louis Vuitton και Dolce Gabbana, αλλά κι άλλα. Οι άλλοι φεύγουν μόνο από το σπίτι τους για να πάνε στη λαχαναγορά, στο φαρμακείο ή για να ξεκουραστούν".
Για το τώρα:
"Eίναι μπλεγμένα ακόμα τα πράγματα. Το ΑΠΟΕΛ είχε φροντίσει να έχει τα πάντα προγραμματισμένα και στην ώρα τους, αλλά δεν ξέρουμε τι θα συμβεί από εδώ και πέρα, με τους νέους κανονισμούς των τραπεζών. Ο σύλλογος πρέπει να πληρώσει τους ποδοσφαιριστές, αλλά χρειάζεται μία ειδική άδεια για να επιτραπεί να μεταφέρει χρήματα σε συγκεκριμένους λογαριασμούς. Είχαμε τα πάντα σε μία σειρά και μας ζητήθηκε να περιμένουμε να ξεπεραστεί όλη αυτή η κατάσταση. Τώρα υπάρχουν ποδοσφαιριστές που σκέφτονται να φύγουν από εδώ στο τέλος της σεζόν, λόγω της αστάθειας της χώρας και την αβεβαιότητα στο ποδόσφαιρο. Όταν είχα πρωτοέρθει εδώ ήμασταν μόλις επτά αυτοί που πιστέψαμε και κάναμε το βήμα για να έρθουμε στην Κύπρο. Εγώ, ο Ζοάο Πάιβα, ο Φιλίπε Ντουάρτε, ο Ρικάρντο Φερνάντες, ο Κένεντι, ο Ζε Νάντο Πέδρο και ο Μόιτα. Τώρα, υπάρχουν γύρω στους 50 Πορτογάλους, ενώ υπάρχουν κι άλλοι στη Β΄ Κατηγορία. Παλαιότερα κάναμε κάποια δείπνα με όλους, έστω κι αν ήταν και πάλι περιορισμένα. Μετά το δεύτερο χρόνο, όμως, ξεχάστε το κι αυτό. Ήρθαν τόσο πολλοί από τη μία στιγμή στην άλλη, που δεν υπήρχε πλέον χώρος για όλους στο εστιατόριο" (γέλια).
Γενικότερα για τη θητεία του στην Κύπρο:
"Στον πρώτο μου χρόνο κέρδισα το πρωτάθλημα με τον Απόλλωνα Λεμεσού, ενώ τον επόμενο πήγα στο ΑΠΟΕΛ κι... έγινα και πάλι πρωταθλητής. Τη μεθεπόμενη σεζόν δεν πήρα το πρωτάθλημα, αλλά κατέκτησα το κύπελλο. Αμέσως μετά, στον επόμενο χρόνο πήρα και πάλι το πρωτάθλημα".
Για την Ευρώπη:
"Σ' ένα παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα σημείωσα ένα γκολ κι έδωσα και δύο ασίστ, με το τελικό αποτέλεσμα να είναι 3-3 στην παράταση. Περάσαμε στην επόμενη φάση και μετά σκόραρα το γκολ στο 1-1 με τη Σάλκε στο γήπεδό της. Το... κερασάκι στην τούρτα ήταν η πρόκρισή μας στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 2011-12. Πόσο υπέροχα ήταν όλα αυτά. Η μουσική, τα ταξίδια, το περιβάλλον σε γήπεδα των μεγάλων ομάδων".
Για τα γκολ στα ντέρμπι στην Κύπρο:
"Aκόμα θυμάμαι αυτό που σκόραρα κόντρα στον Απόλλωνα τον Οκτώβριο του 2007. Κερδίσαμε με 2-0". (γέλια). Τότε δεν είχα πολλή όρεξη κι εκείνη τη μέρα είχα πιει μόνο ένα ποτήρι γάλα. Όταν το παιχνίδι ξεκίνησε, τα πόδια μου βάρυναν τόσο πολύ και στα πρώτα είκοσι λεπτά ένιωθα περίεργα, σαν και σερνόμουνα στο έδαφος. Όταν έκανα το 1-0 η καρδιά μου χτυπούσε γρηγορότερα και... έτρεχε πολύς ιδρώτας. Στο 2-0 η καρδιά μου χτυπούσε ακόμα πιο γρήγορα και εξακολουθούσα να δυσκολεύομαι να μιλήσω. Ο γιατρός γνώριζε το πρόβλημα, αλλά του ζήτησα με χειρονομίες να μείνω στο γήπεδο μέχρι και το τέλος του ημιχρόνου. Στο 42΄ δεν μπορούσα, όμως, να κάνω τίποτα πλέον και τότε ο Έμερσον (Βραζιλιάνος μέσος) με συμβούλεψε να ξαπλώσω στο έδαφος και να υποχρεωθεί ο διαιτητής να σταματήσει το παιχνίδι. Θυμάμαι να φεύγω από το γήπεδο με φορείο και να είμαι στο ασθενοφόρο, αλλά όχι κάτι άλλο. Η σύζυγός μου παρακολουθούσε το παιχνίδι από τις κερκίδες και αμέσως ήρθε και με συνόδευσε στο νοσοκομείο. Μου είπε ότι άνοιξα μία φορά τα μάτια μου όταν βρισκόμουν στο ασθενοφόρο και μου χάδεψε το πρόσωπο. Ευτυχώς, δεν ένιωσα ξανά κάτι τέτοιο".
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου